Vrijdag 12 december jl. is Peter Zaal overleden. Peter mocht 74 jaar worden. Voor De Vinken opnieuw een groot verlies. Jarenlang was Peter het voorbeeld van een ‘stille kracht’, waarop een vereniging kan bouwen. Letterlijk en figuurlijk. Niet voor niets is ook Peter ooit onderscheiden met het Vinkenereteken.
In 1975, enkele maanden na zijn huwelijk met Gabriëlla, sloot de tot dan voetballende Peter zich aan bij onze korfbalclub. Zijn uit Brabant afkomstige vriendinnetje korfbalde namelijk ook en voor Peter was dat een doorslaggevende reden om toch ook het voorbeeld van zijn grote broer Gerard te volgen. Peter bleek een zeer gedreven speler. In zijn niet aflatende enthousiasme en vooral vastbijtende doorzettingsvermogen was hij een gewaardeerd teamgenoot in onze lagere teams. Zijn vasthoudende en indringende manier van spelen was voor veel tegenstanders en scheidsrechters wat minder prettig. Het kostte Peter menig vermaning, zeker na zijn reactie ooit op het veld van Samos tegen de dienstdoende arbiter: ‘Ach man, lik me reep!’ (de man in het zwart verstond iets anders…).
Juist ook buiten het veld en vooral rond ons clubhuis bleek Peter een onmisbare schakel. In de jaren ’90 heeft Peter (samen met zus Lia) bijna tien jaar lang het barbeheer gedaan, met in de laatste periode de nadruk op het onderhoud van ons clubgebouw. Na de geboorte van Heidy (en later Ralf) en Martijn (en later Gerben) zorgden de broers Peter en Gerard voor de nog altijd in gebruik zijnde zandbak voor de allerkleinsten, die op ons veld rondkruipen. Gerard was sowieso zijn beste maatje, niet alleen door de korfbal (samen werden zij in 1982 derde op ons schutterstoernooi), maar ook in hun werk in de bouw en zeker ook privé. Hun beider aanstekelijke, ondeugende en verrassende humor is legendarisch.
Voor De Vinken was Peter jarenlang actief ‘achter de schermen’. Hij hielp mee met een speciaal seniorenweekend (1993), maar vooral bij het onderhoud van de kantine. Hij verzorgde in 1995 (samen met Alex) al het schilderwerk en was in die jaren bijna dagelijks actief in en rond ons Vinkennest. De renovatie van de open haard en kleedkamers (in 2007) was ook zijn klus. Op de JAV van 2000 kreeg hij als gewaardeerd vrijwilliger al een bos bloemen en later dat jaar viel hem in de eindejaarsuitzending van Radio Ronde Venen de titel ‘stille kracht’ van De Vinken ten deel. Ook in 2005 was hij samen met maatje Peter Kamminga nog eens vrijwilliger van het seizoen. Uiteindelijk resulteerde dit alles in de ontvangst van het Vinkenereteken.
De laatste jaren kreeg Peter het niet makkelijk, maar hij klaagde niet. Hij ging door. Veel te vroeg moest hij afscheid nemen van zijn Gabriëlla. En ondanks zijn eigen lichamelijke ongemakken lachte het leven hem opnieuw toe, nadat hij kennis kreeg aan een andere ‘zuiderlinge’, Godelieve. Een uiterst charmante Belgische met niet geheel toevallig… eenzelfde Brabantse tongval…
Maar toch, zijn eigen lichaam sputterde steeds meer tegen. Zijn broosheid paste niet bij hem, want doorzetten bleef hij. Tot die laatste vrijdag…Onze korfbalfamilie heeft aan Peter vele dierbare herinneringen.
